Bilety do La Pedrera (Casa Milà): wstęp normalny, zwiedzanie nocą i najlepsza pora

• Pierwszy poranny termin. Strych i mieszkanie niemal puste; dach jeszcze w łagodnym cieniu. Opcja dla szukających spokoju.
• Ostatni popołudniowy termin. Złote światło na kominach-strażnikach to zdjęcie, po które tu przychodzisz. Latem dach o zachodzie słońca to czyste złoto.
• Południe. Grupy, upał na dachu i kolejki do wind. Jeśli możesz, odpuść tę porę.
• W deszczu lub przy silnym wietrze dach jest zamykany ze względów bezpieczeństwa. Jeśli prognoza jest zła, przełóż wizytę: dach to połowa wrażeń.

Dostępność: w La Pedrera jest mniejszy ścisk niż w Sagrada Família — 2–3 dni wcześniej zwykle możesz jeszcze wybrać godzinę. Wyjątki: Night Experience (ograniczona liczba miejsc) i długie weekendy.

Gdy Pere Milà i Roser Segimon zamówili u Gaudíego w 1906 roku nową kamienicę na wynajem, liczyli na prestiż. Doczekali się kpin: prasa przedstawiała budynek w karykaturach jako hangar dla sterowców, a szydercze przezwisko — La Pedrera, czyli „kamieniołom” — przylgnęło na zawsze. Dziś to przezwisko figuruje na liście UNESCO (1984).

Pod względem technicznym była to cicha rewolucja: samonośna kamienna fasada falująca jak morze, wolne plany pięter bez ścian nośnych, które każdy lokator mógł dowolnie rozplanować, dwa dziedzińce wpuszczające światło dzienne w głąb budynku i jeden z pierwszych podziemnych parkingów w mieście. Strych — 270 ceglanych łuków łańcuchowych — dźwiga dach niczym żebra wieloryba, a dziś mieści Espai Gaudí, najlepsze praktyczne wyjaśnienie tego, jak myślał architekt.

Było to jego ostatnie świeckie zlecenie: od 1912 roku poświęcił się wyłącznie Sagrada Família. Zakapturzone kominy na dachu — „wojownicy” — inspirowały artystów przez pół wieku; podobno George Lucas znalazł w nich wskazówki do swoich szturmowców. Od 2013 roku budynkiem zarządza Fundació Catalunya La Pedrera, która utrzymuje go przy życiu: między kolejnymi zwiedzającymi wciąż mieszkają tu lokatorzy.