Najlepsze muzea w Barcelonie: które są warte twojego czasu (i pieniędzy)

• Chcesz „tego” klasycznego muzeum: MNAC. Najlepsza na świecie kolekcja romańskiego malarstwa ściennego — całe absydy kościołów z Pirenejów przeniesione kamień po kamieniu w latach 20. XX wieku — plus Gaudí, modernizm i kopuła Palau Nacional. Widoki ze schodów Montjuïc gratis.
• Jesteś fanem Picassa: idź ze świadomością, co tam jest. Muzeum przy Carrer Montcada pokazuje lata formacji malarza — cudowne dziecko z obrazu Nauka i miłosierdzie, kompletną serię Las Meninas — a nie Guernicę (Madryt) ani arcydzieła kubizmu (Paryż). Przy takich oczekiwaniach jest fascynujące.
• Podróżujesz z dziećmi: CosmoCaixa. Zalany las amazoński z piraniami, kapibarami i anakondami w modernistycznym budynku i muzeum nauki, w którym wolno dotykać. Minimum pół dnia i jeden z najtańszych biletów na tej liście.
• Twoja działka to sztuka współczesna: MACBA na poważny obieg (i darmowy pokaz skaterów na placu przed muzeum); Moco na Banksy’ego, KAWS-a i sztukę cyfrową z młodszą kolejką. Raczej się uzupełniają, niż konkurują.
• Deszczowy dzień: postaw na dzielnicę, nie na jedno muzeum. Raval: MACBA i CCCB dzieli 100 metrów. El Born: Picasso i Moco są na tej samej ulicy. A sam MNAC to trzy suche godziny z kawiarnią i widokiem.

Najcenniejsza kolekcja miasta narodziła się z akcji ratunkowej: w latach 1919–1923 zespół konserwatorów dosłownie zdjął romańskie freski ze ścian pirenejskich kościołów — zagrożonych sprzedażą zagranicznym kolekcjonerom — i przeniósł je do przyszłego MNAC, mieszczącego się w Palau Nacional zbudowanym na Wystawę Światową w 1929 roku. Dziś absyda Sant Climent de Taüll z Chrystusem Pantokratorem jest ikoną muzeum, a oryginalne kościoły doliny Vall de Boí figurują na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

Museu Picasso, otwarte w 1963 roku dzięki darowiźnie przyjaciela i sekretarza artysty, Jaumego Sabartésa, było pierwszym na świecie muzeum poświęconym Picassowi — i jedynym utworzonym za jego życia. Fundació Joan Miró (1975) powtarza tę formułę jeszcze radykalniej: Miró sam ją założył, a jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował biały, śródziemnomorski budynek, w którym się mieści. MACBA Richarda Meiera (1995) stało się motorem przemiany Ravalu. Niewiele miast może opowiedzieć swoją historię sztuki przez budynki ukształtowane przez samych jej bohaterów.