Bilety do zoo w Barcelonie: ceny, godziny i co naprawdę zobaczysz

Większość produktów turystycznych sprzedających wstęp do zoo — w tym ten, do którego linkujemy wyżej — wciąż nosi nazwę „1 day ticket with dolphin show”. Taki pokaz nie istnieje. Barcelona przestała organizować pokazy delfinów w 2015 roku, w 2020 roku przeniosła swoje ostatnie trzy walenie do Attica Zoological Park w Atenach, a potem zburzyła dawne Aquarama, okrągły basen, który wielu odwiedzających pamięta z lat 80.

To, co kupujesz dziś, pod tą czy inną nazwą, to dokładnie to samo: całodniowy bilet do zoo. Bez występu, bez trybun, bez waleni. Wolimy powiedzieć ci to tutaj i stracić rezerwację, niż pozwolić, żeby dziecko przyszło, spodziewając się delfinów.

• Czas: 3–4 godziny to uczciwa liczba. Trzynaście hektarów to dużo dla małych nóżek; dwugodzinny sprint jest możliwy, ale spiszesz na straty połowę kolekcji.
• Wózki: teren jest płaski i w całości dostępny z wózkiem. Przy wejściu od strony Ciutadella bezpłatnie wypożyczysz wózek inwalidzki, a na dużą torbę są darmowe szafki.
• Jedzenie: dwie strefy piknikowe z koszami do segregacji — zabranie kanapek to najrozsądniejszy ruch — a także restauracja La Dama (otwarta od 10:30, zamyka się pół godziny przed bramami) i kawiarnia El Xaloc w strefie Sahel, tylko w weekendy i święta.
• Niemowlęta: pokój do karmienia z przewijakiem i mikrofalówką, przewijaki na terenie zoo i punkt pierwszej pomocy obok woliery.
• Przerwy: są place zabaw w strefie zabaw i na farmie. Korzystaj z nich w połowie wizyty: pół godziny na zjeżdżalni da więcej dobrego humoru niż ciągnięcie pięciolatka obok dwóch kolejnych wybiegów.
• Upał: w lipcu i sierpniu po południu w zoo robi się nie do zniesienia, a wiele zwierząt się chowa. Wejdź o 10:00, wyjdź do 13:30, a popołudnie zostaw na plażę albo drzemkę.

Zoo w Barcelonie otwarto w 1892 roku na terenie świeżo zwolnionym po Wystawie Światowej 1888 roku, w parku, który sam powstał na miejscu burbońskiej cytadeli zburzonej w 1869 roku. Pierwsze zwierzęta pochodziły z prywatnej kolekcji Lluísa Martíego i Codolara, który trzymał je w swojej posiadłości w Horcie. Zoo spędziło więc 134 lata w przestrzeni zaprojektowanej do czegoś innego, a to dopasowanie — 13 hektarów w środku miasta, bez możliwości rozbudowy — wyjaśnia większość jego najnowszej historii.

W latach 1966–2003 mieszkało tu najsłynniejsze zwierzę w Hiszpanii: Płatek Śniegu (po katalońsku Floquet de Neu, po hiszpańsku Copito de Nieve), jedyny znany goryl albinos. Spłodził 21 potomków z trzema samicami i żaden nie urodził się biały; albinizm nigdy się nie przekazał. Jego twarz wciąż widnieje na plakatach i pamiątkach i żyje w pamięci dwóch pokoleń barcelończyków.

Niewygodna część, powiedziana wprost

Nowoczesne europejskie zoo uzasadniają swoje istnienie ochroną przyrody: programami hodowli gatunków zagrożonych, badaniami i edukacją ekologiczną. Barcelona od lat jest krytykowana przez organizacje ochrony zwierząt — za delfinarium, za wielkość wybiegów, za trzymanie dużych ssaków na ciasnym miejskim terenie — a plan z 2019 roku jest w dużej mierze odpowiedzią instytucji na tę presję. Te same organizacje przyjmują go z zastrzeżeniami: chwalą koniec niewoli dla niektórych gatunków, ale mówią, że brakuje głębszego przemyślenia samego modelu zoo. Część pracowników z kolei protestowała przeciwko ograniczeniom w rozmnażaniu.

Nie powiemy ci, czy wejść. Fakty są takie: to stare miejskie zoo, w budowie, rezygnujące z gatunków i powiększające wybiegi, z realną częścią budżetu przeznaczaną na ochronę przyrody i badania, i z wciąż otwartą, uzasadnioną krytyką. Ze starszymi dziećmi rozmowa o tym, dlaczego znikają tygrysy i słonie, będzie pewnie najcenniejszą rzeczą, jaką wyniesiecie z tej wizyty.