Rejsy w Barcelonie: katamaran, żaglówka i rejs o zachodzie słońca

• Moll de Drassanes. Przystań Golondrinas przy Portal de la Pau, dokładnie naprzeciwko Pomnika Kolumba. Metro L3, stacja Drassanes; zatrzymują się tu też niemal wszystkie linie autobusów hop-on hop-off. To najłatwiejszy punkt orientacyjny w mieście: jeśli widzisz kolumnę Kolumba, jesteś na miejscu.
• Port Vell i Moll d'Espanya. Większość katamaranów odbija w starym porcie, część od nabrzeża naprzeciwko Kolumba, inne od pomostu przy Maremagnum, gdzie jest też Akwarium. Uwaga: kilka pomostów stoi niemal obok siebie, a w rezerwacji masz dokładne miejsce zbiórki — przeczytaj je, bo obejście basenu portowego pieszo zajmuje dobre dziesięć minut.
• Port Olímpic. Marina pod bliźniaczymi wieżami, przebudowana w 2022 roku, by pozbyć się dawnej reputacji dyskotekowej. Stąd wypływają jachty żaglowe ze skipperem, motorówki i skutery wodne. Metro L4, Ciutadella | Vila Olímpica, potem pięć minut pieszo wzdłuż plaży.
• Port Fòrum. Najdalszy, na końcu Diagonal (L4 El Maresme | Fòrum). Działa tu kilka firm ze skuterami wodnymi i szkół żeglarskich; jeśli mieszkasz w centrum, przed rezerwacją sprawdź, jak tam dojedziesz.

Przyjdź piętnaście minut przed godziną wydrukowaną na bilecie. W niektórych marinach Port Vell przy bramce na pomost jest kontrola dostępu, a w Port Olímpic formalności przy skuterach — dokument tożsamości, podpis, kaucja — zajmują dobry kwadrans. Jeśli przyjdziesz co do minuty, łódź odpłynie bez ciebie.

• Rejsy odwołuje wiatr, nie deszcz. Letnia ulewa nie zatrzyma rejsu; uporczywy garbí (popołudniowa bryza od morza) albo podmuchy tramuntany — tak. Gdy skipper odwołuje rejs, operator proponuje zmianę terminu lub pełny zwrot pieniędzy — to nie gest dobrej woli, tylko standardowa procedura.
• Zostaw zapas. Jeśli rejs to główny punkt wyjazdu, nie planuj go na ostatnie popołudnie. Zarezerwuj dzień, który w razie odwołania da się powtórzyć.
• W porcie nic nie poczujesz. Golondrinas pływają po płaskiej wodzie. Za wejściem do portu to się zmienia, choć katamaran jest najstabilniejszym kadłubem, jaki znajdziesz: dwa pływaki, bardzo małe kołysanie. Jednokadłubowy jacht żaglowy przechyla się pod żaglami i to już czuć.
• Jeśli masz skłonność do choroby morskiej: weź tabletkę 45 minut przed wypłynięciem, a nie na pomoście; usiądź na rufie albo na śródokręciu, patrz na horyzont, a nie w telefon, i nie schodź do kabiny. Lekka przekąska przed rejsem pomaga bardziej niż pusty żołądek.
• Co zabrać: wiatrówkę (nawet jeśli na lądzie jest 28 stopni), okulary przeciwsłoneczne, krem z filtrem — odbicie od wody pali dwa razy szybciej — czapkę z paskiem i płaskie buty. Na wielu katamaranach pływa się boso albo w skarpetkach, żeby chronić pokład; obcasy odpadają.
• Pieniądze na pokładzie. Bar na katamaranie jest płatny osobno, prawie zawsze tylko kartą, po cenach portowych ogródków. Przy ograniczonym budżecie napij się przed wejściem na pokład.

Las Golondrinas pływają od 1888 roku, roku Wystawy Światowej, która uporządkowała nabrzeże i zostawiła po sobie Pomnik Kolumba. Nazwa pochodzi od małych parowych łodzi, które kursowały kiedyś do falochronu; ponad sto lat później wciąż odpływają z tego samego nabrzeża, co formalnie czyni je najstarszą wciąż działającą atrakcją turystyczną Barcelony.

Wszystko wokół jest znacznie młodsze. Do lat 80. Barcelona żyła odwrócona plecami do morza: tam, gdzie dziś są plaże, ciągnęły się tory kolejowe, hale przemysłowe i slumsy Somorrostro. Urbanistyczna operacja Igrzysk Olimpijskich 1992 otworzyła miasto na wodę, stworzyła Port Olímpic i postawiła dwie wieże, które z każdego miejsca zatoki służą za punkt orientacyjny — Hotel Arts i Torre Mapfre, obie po 154 metry. Między nimi, nad promenadą, lśni złota Peix Franka Gehry'ego, zamówiona na te same igrzyska.

Z pokładu wszystko od razu układa się w całość: na prawej burcie Montjuïc z zamkiem i kolejką linową; pośrodku plątanina Dzielnicy Gotyckiej z iglicą katedry, a za nią wznoszące się wieże Sagrada Família; na lewej burcie błękitny żagiel hotelu W (Ricardo Bofill, 2009), wyznaczający koniec Barcelonety, a dalej fotowoltaiczna wiata Fòrum. Pół godziny na wodzie wyjaśnia kształt miasta lepiej niż jakakolwiek mapa.